Jyothy Sreedhar

5 days of 50 thoughts!

Introduction

അക്ഷരങ്ങളോട് ഒരു അകല്‍ച്ച സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് എനിക്കുണ്ടാക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. എഴുതുവാന്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും ഇല്ലാത്ത പോലെ ഒരു തോന്നല്‍… അങ്ങനെ ഒരു ഡയറി പോലും ഞാന്‍ പൂര്ത്തിയാക്കാതായി. അങ്ങനെ ഇരിക്കെ, യാദൃശ്ചികമായി എന്റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടു ചില പുസ്തകങ്ങള്‍. വായിക്കാത്തതോ, അല്ലെങ്കില്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചതോ ആയ പുസ്തകങ്ങള്‍. അതിനെ കൂട്ട് പിടിച്ചു. അതിനിടയില്‍ ഒരു രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയില്‍ ഞാന്‍ വായിച്ച കേരളീയരുടെ സ്വന്തം എഴുത്തുകാരി മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ‘നീര്‍മാതളം പൂത്ത കാലം’ ഉണ്ടായിരുന്നു. പതിവു പോലെ, എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ തൊടാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ആ എഴുത്തിനും… അതിനെ കുറിച്ച് എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തിനോട്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, അല്‍പ്പം വിവാദപരമായ് ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു നേരം സംസാരിച്ചു. എന്റെ വീക്ഷണത്തില്‍, വ്യത്യസ്തത ഇല്ലാത്ത എഴുത്തുകള്‍ ആണ് മാധവിക്കുട്ടിയുടെത്. ജീവിതത്തില്‍ ഓരോ നിമിഷവും വ്യത്യസ്തത വേണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്നോട് ഓരോ ദിവസവും 10 ചിന്തകള്‍ വീതം 5 ദിവസങ്ങള്‍ എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം. അങ്ങനെ ആ 5 ദിവസങ്ങളുടെ പരിസമാപ്തിയില്‍ 50 ചിന്തകള്‍ എഴുതുക എന്നത് ഒരു വെല്ലുവിളിയായി എനിക്ക് മുന്നില്‍ വന്നു. പക്ഷെ എനിക്ക് അത് എന്റെ അക്ഷരങ്ങളുടെ ഒരു പുനര്‍ജ്ജന്മം ആയിരുന്നു. ആ സുഹൃത്തിനു മനസ്സ് നിറഞ്ഞു നന്ദി അര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുമതിയോടെ ആ 5 ദിവസങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കായി- എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കായി… എന്റെ ലോകത്തിനായി… സമര്‍പ്പിക്കുന്നു…

————DAY 1———–

1) ഇന്നലെ രാത്രി ‘നീര്‍മാതളം പൂത്ത കാലം’ ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചിട്ടും അതിലെ ഒരു വരി പോലും മനസ്സില്‍ ഇല്ല. “വേദനയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ നിന്നു കരഞ്ഞു പിറക്കുന്ന കവിത” എന്നെഴുതിയ നന്ദിതയും “ഫ്ലാറ്റിലെ തൂങ്ങിമരിച്ച കാറ്റിന്റെ മരവിപ്പ് മുറിയില്‍ എങ്ങും പടരുമ്പോള്‍ പുതച്ചുറങ്ങി വേനല്‍” എന്നെഴുതിയ www.harithakam.com ലെ ഏഴാം ക്ലാസ്സ്കാരി അഭിരാമിയും ആരാധിക്കുന്ന മാധവികുട്ടിയോട് എനിക്ക് ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ടില്ല. കലികാലം!

2) സ്വം നഷ്ടപ്പെടുന്നു! സാഹചര്യങ്ങള്‍, ജീവിതം, ലോകം... എന്നെ തുണ്ട് തുണ്ടായി മുറിക്കുന്നു. കുറച്ച് ഭൂതകാലത്തിനു ഭക്ഷണം ആയി, കുറച്ച് ഇന്നിനു കാരണമായി, കുറച്ച് ഭാവിക്കുള്ള വിത്തായി.

3) ‘വിവാഹിതരായാല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം പോയെന്നു സുപ്രീം കോര്‍ട്ട്.’ I remember my friend’s yearly grand celebration of her divorce. She never celebrated her wedding anniversary.

4) വിധിയുടെ ചുടുചുംബനം അങ്ങിങ്ങായി ഏറ്റ ദോശയെ മറിച്ചിടുന്നു. കല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞെരിഞ്ഞമര്‍ന്ന്‍, പിന്നെ പുളിച്ച്, ആവശ്യാനുസരണം നുരഞ്ഞു പതഞ്ഞു പൊങ്ങി, പിന്നെ ശീതീകരിക്കപ്പെട്ട്, പിന്നെ തണുപ്പ് ആറ്റി, ഈ ഭൂമിയുടെ ഒരു 2D ചിത്രം പോലെ പരത്തി, മറിച്ചിട്ട്, മനോഹരം ആയ പ്ലേറ്റില്‍ മുന്നില്‍ വരുമ്പോള്‍ ഒന്നും അറിയാത്ത പത്തുവയസ്സുകാരി പറയുന്നു, “ചേച്ചിയുടെ കൈ കൊണ്ട് എന്തുണ്ടാക്കിയാലും വല്യ സ്വാദാ.”

5) കോരിച്ചൊരിയുന്ന ഒരു പേമാരിയെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ ഒരുക്കി ഏതോ രാജ്യത്തിന്‍റെ ആകൃതിയില്‍ ഒരു കാര്‍മേഘത്തെ ഞാന്‍ കാണുന്നു. ആ മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ആ മേഘത്തെ ആരും ഓര്‍ക്കില്ല. മക്കള്‍ വേര്‍പെട്ടൊരമ്മയെ പോലെ അദൃശ്യയായ് അലയുവാന്‍ അവള്‍ക്കു വിധി.

6) അശരണര്‍ക്ക് ശരണം ഏകിയ ഗാന്ധിഭവനില്‍ ഏഷ്യാനെറ്റിന്റെ വികാര പ്രഹസനം. ആസ്വാദനത്തെ വോട്ടുകളാക്കി ആ വോട്ടുകളെ കാശാക്കി കീശയില്‍ നിറക്കുന്ന ‘musical’ reality show. കണ്ണുനീരിന്റെയും പുഞ്ചിരിയുടെയും close-ups കൊണ്ട് പരസ്യം കഴിഞ്ഞു മിച്ചമുള്ള സമയം കുത്തിത്തിരുകി സംഗീതത്തെ ഒന്നും അല്ലാതാക്കുന്ന നേരം! ശുദ്ധ സംഗീതത്തിനായി വന്നവരെ ആദിവാസിയായും നാടകകാരിയായും വേഷം കെട്ടിച്ചു അബ്ബാസ്‌ന്റെ ഡാന്‍സ് പഠിപിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ആ കളരിയില്‍ ‘സ്വരലയം’ മാത്രം ആണ് സംഗീതം.

7) ചെന്നൈയില്‍ ഒരു ദിവസം പടക്കവും കൊട്ടും പാട്ടും ഡാന്‍സ് ഉം ഒക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞു, ‘ആരോ മരിച്ചു.’ കേട്ടറിവുള്ളതിനാല്‍ അത്ഭുതം തോന്നിയില്ല. നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു കുട്ടിയുടെ മൃതശരീരം. ആ കുട്ടിയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും അടക്കം ‘ആഘോഷിക്കേണ്ട’ തന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മരണം. കഷ്ടം! ഒരാളുടെ മരണത്തില്‍ കരയാനും ചിരിക്കാനും ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എങ്കിലും വ്യക്തികള്‍ക്ക് കൊടുക്കണം. സമൂഹം മാറുമ്പോള്‍ മാറ്റാന്‍ ഉള്ളതല്ല വികാരങ്ങള്‍.

8) പെരുമ്പാവൂര്‍- അങ്കമാലി റൂട്ടില്‍ തിരക്കുള്ള റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞ KL രജിസ്ട്രേഷന്‍ വണ്ടികള്‍ക്കിടയില്‍ എന്റെ മഞ്ഞ നാനോയും ഓടി. “In the rear view mirror, I could see the road going the other way” എന്ന്  ലക്ഷ്മി ഗില്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ, വലതു വശത്തുള്ള കണ്ണാടിയില്‍ എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു കാലങ്ങളുടെ തിരിഞ്ഞുപോക്ക്. മുന്നിലെ ബീറ്റിനെയും റിറ്റ്സ്നെയും ഒക്കെ മറികടന്നു തോല്പിക്കുമ്പോഴും ഒരു അംബാസഡര്‍ എന്റെ നാനോയെ തോല്പിക്കുന്ന സുഖം...

9) TV റിമോട്ട് ലെ channel+ സ്വിച്ച് ല്‍ യാന്ത്രികമായി വിരല്‍ അമര്ത്തുന്നതിനിടയില്‍ ‘മേഘമല്‍ഹാര്‍’ന്റെ അവസാന രംഗം തെളിഞ്ഞു . ‘ഹലോ’ എന്ന് നായകനും നായികയും പരസ്പരം പറയുന്നതിന്റെ പ്രതിധ്വനി കടലുകള്‍ കടന്നു പോകുന്നിടത്ത് ചിത്രം അവസാനിക്കുന്നു. ആ പ്രണയം ജന്മാന്തരം ആണെന്നോ, അല്ലെങ്കില്‍, ദേശകാലങ്ങളെ കടന്ന്‍ നിബന്ധനകള്‍ ഇല്ലാത്ത പ്രണയം ആരെയും പിടിപെടാമെന്നോ ഉള്ള ചിന്തയോടെ ആ യാത്രയ്ക്ക് തിരശീല. പ്രണയം– എനിക്ക് ഒട്ടും മനസ്സിലാവാത്ത വാക്ക്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വാനോളം പാടി പുകഴ്ത്തുവാന്‍ താല്പര്യമില്ല. ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താനില്ലാതെ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന പ്രണയം– the unconditional love- ശ്രേഷ്ഠം... ഉണ്ടാവട്ടെ... അങ്ങനൊന്ന്... എന്നെങ്കിലും...

10) ചെന്നൈയിലെ കലണ്ടറില്‍ ദിനങ്ങളുടെ ദൈര്‍ഘ്യം കൂടുതല്‍ ആണ്. ഇവിടെ കുറവും. പോകാനുള്ള ദിവസം ആഞ്ഞടുക്കുന്നു. നക്ഷത്രം നോക്കുവാന്‍ വേണ്ടി അമ്മയ്ക്കും, bills അടക്കുവാന്‍ അച്ഛനും, പിന്നെ കലണ്ടറിന്റെ പരിഭവം മാറ്റാന്‍ എന്ന പോലെ നോക്കാന്‍ എനിക്കും ചേട്ടനും വീട്ടില്‍ വേണ്ട ഒരു വസ്തുവാണ് കലണ്ടര്‍. 26 വയസ്സായിട്ടും calendar വന്നാല്‍ ആദ്യം നോക്കുക എന്റെ പിറന്നാളും ജന്മദിനവും ആണ്. ഒരുപക്ഷെ പ്രായം വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതും എന്നെ ഇന്നും ഒരു കുസൃതിക്കുട്ടിയായ് ഇരുത്തുന്നതും അതേ കലണ്ടര്‍ തന്നെ.

11) പൊട്ടി തകര്ന്ന മണല്തരികളിലൂടെ ദേഹം മറന്ന ആത്മാവായി അവള് നടന്നു… വിണ്ടുകീറിയ പാടത്തിന്റെ കണ്ണാടിചിത്രം പലതായി മുറിഞ്ഞ ആകാശമായി മുകളില് സാക്ഷിയായി.

12) Between the quenches of thirst and the freezing by sparkles, there are confusing kilometres of much expectation and breakage. When climate covers me with wool, I remember my hatred for even cotton in the outskirts of the burning city far. When I get chill even at my mind’s depth I miss the warm hands of ‘agni nakshathra’. I miss you, dear summer, though I hate your motherland!

—————————–DAY 2———————————–

1) കൊടുങ്ങല്ലൂരില്‍ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പഴക്കമുള്ള അസ്ഥികൂടം കണ്ടെത്തിയത് മനസ്സിനെ എങ്ങോ കൊണ്ട് പോയി. എട്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ വച്ച് ‘അസ്ഥികൂടം ക്ലാസ്സ്മുറിയുടെ മൂലയില്‍, അദ്ധ്യാപകന്‍ മേലുറനീക്കി നിര്‍ത്തിയൊരു അസ്ഥികൂടം ക്ലാസ്സ്‌ മുറിയുടെ മൂലയില്‍’ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ONVകവിത ഞാന്‍ ആലപിച്ചപ്പോള്‍ മൂലയില്‍ ഇരുന്ന എല്ല് പോലെ മെലിഞ്ഞ ലിന്റയ്ക്ക് ആ ഇരട്ടപ്പേര് വീണതോര്‍ത്തു. ONVയുടെ ഈ ‘അസ്ഥികൂടം’ ഇന്ന് എന്നെ ഓര്‍മകളാല്‍ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന പോലെ...

2) വൈശാഖമാസം അവസാന ദിനം– പോരാഞ്ഞു എന്റെ സ്വന്തം രോഹിണി നക്ഷത്രവും. രാവിലെ തന്നെ കൃഷ്ണനെ കാണാനെന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിറങ്ങി. നല്ല മഴയത്ത്‌ കുട പിടിച്ചു ആസ്വദിച്ചു നടന്നു ആലുവ കൃഷ്ണക്ഷേത്രതിലേക്കു പോയി. ‘പ്രാര്‍ഥിക്കുക’ അല്ല പതിവ്. ഞാനും കൃഷ്ണനും കൂടി കുസൃതിനിറഞ്ഞ സംസാരം, അതെ അറിയുള്ളു എനിക്ക്. മുന്നിലെ അരയാല്‍ മരത്തില്‍ എന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട് പോയ സൌഹൃദങ്ങള്‍ നിരന്നിരിക്കുന്നതും എന്നോട് കൈവീശുന്നതും ഒക്കെ വെറുതെ സങ്കല്പിച്ചു. ഒരില എന്റെ കാലിനടുത്തായ് വീഴുമ്പോള്‍ അതില്‍ നിന്ന് ഇറ്റുവീണ ഒരു തുള്ളിയുടെ മൃദുസ്പര്‍ശം ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചു. മഴ ആയതുകൊണ്ട് ബസ്‌ വേണ്ടാന്ന് വച്ച്, നടന്ന്‍ അടുത്ത ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്. ദേവി- എനിക്ക് അല്പം ഭയവും ബഹുമാനവും ഒക്കെ ആണ് ദേവിയോട്. പിന്നെ ഗണപതിയുടെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കൈ വിറയ്ക്കും. ഒരു വാക്ക് പിഴച്ചാല്‍ മതി, എല്ലാം പോയി എന്ന് പണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞത് വീണ്ടും കേള്‍ക്കുന്നു. എന്തായാലും എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും കണ്ടു മഴയില്‍ ബസും ഉപേക്ഷിച്ചു കിലോമീറ്ററുകള്‍ താണ്ടിയുള്ള നടത്തം ഞാന്‍ ആശ്വസിച്ചു. ഒരുപക്ഷെ നാളെ എനിക്ക് വരാന്‍ പോകുന്ന പനിയെ ഞാന്‍ ആസ്വദിക്കുന്ന പോലെ...

3) ഇന്ന് ദേവിക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്കിടയില്‍, ഓഡിറ്റോറിയത്തില്‍ നിന്ന് സിംഹേന്ദ്രമധ്യമം എന്ന എന്റെ പ്രിയരാഗത്തില്‍ ഉള്ള ‘നിന്നെ നമ്മിതി’ എന്ന കീര്‍ത്തനം കേട്ടു. 10 വര്ഷം പിറകിലേക്ക് പോയ മനസ്സു ചെന്നെത്തി നിന്നത് യൂത്ത്‌ ഫെസ്റ്റിവലിലെ ശാസ്ത്രീയ സംഗീത മത്സരത്തിലെ ഹൈസ്കൂള്‍ക്കാരിയുടെ മുന്‍പില്‍. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കിട്ടിയ സമ്മാനം. അന്ന് കര്‍ണാടക സംഗീതത്തിനോടു ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നിയെങ്കിലും നൃത്തത്തിനോടായിരുന്നു എന്റെ കമ്പം മുഴുവനും. സമ്മാനങ്ങള്‍ കിട്ടുന്തോറും വീണ്ടും മത്സരിക്കാനുള്ള കൊതി, അല്ല ഒരു തരം ആക്രാന്തം... നീണ്ട നാളുകള്‍ അതെന്നെ ക്ലാസിക്കല്‍ ഡാന്‍സ് ഇല്‍ തളച്ചിട്ടു. പക്ഷെ അന്ന് ഇഷ്ട്ടക്കുറവുണ്ടായിരുന്ന സംഗീതം ഏതാണ്ട് ഡിഗ്രി തലം മുതല്‍ എന്നെ ആകര്‍ഷിച്ചു തുടങ്ങി. എന്നും രാവിലെ മുതല്‍ ഇവിടെ ക്ലാസിക്കല്‍ സംഗീതം കേള്‍ക്കാം. അപ്പോള്‍ പറയും “ചെമ്പൈ മരിച്ചു പോയാലെന്താ! ചെമ്പയിനി ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ” എന്ന്.

4) ഒരു വലിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം ‘തലപ്പാവ്’ കണ്ടു. ആദ്യം അത് കണ്ടപ്പോള്‍ എപോഴത്തെയും പോലെ, പോലീസ്‌ എന്നെ ബോര്‍ അടിപ്പിച്ചു. വര്‍ഷങ്ങളുടെ അകലം എന്റെ ചിന്തകളെ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടെ തിരിച്ചറിയുന്നു. രവീന്ദ്രന്‍പിള്ളയെ ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് നന്നായറിയാം. ഓരോ സാഹചര്യത്തിലും ആ കഥാപാത്രം എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് എനിക്ക് കാണാം. അത്രയ്ക്ക് നല്ല characterization. പിന്നെ, ജോസെഫിന്റെ വാക്കുകള്‍ ഒരു ജനതയുടെ ശബ്ദത്തിലൂടെ കേള്‍ക്കുന്നു. “ചുറ്റും നടക്കുന്നത് അറിയേണ്ടാത്ത” രവീന്ദ്രന്‍ പിള്ളയോടു “സ്വന്തം… സ്വന്തം… സ്വന്തം…” എന്ന് ജോസഫ്‌ പറയുമ്പോള്‍ അത് എന്നോടാണെന്നു തോന്നി. അന്ന് ഈ സിനിമ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിര്‍ത്താതെ പാടികൊണ്ടിരുന്ന വരികള്‍- ‘കണ്ണിനു കുളിരാം…’ സാഹചര്യത്തിനൊത്ത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍, അതിലെ ഒരു വരി എന്റെ മനസ്സില്‍ എങ്ങോ തങ്ങി നിന്നു. “ആരറിയുന്നു ഒരു കാട്ടുപൂവിന്‍ ആത്മാവിലാരോ പാടുമീണം” ആ വരി മാത്രം മതി ആ ചിത്രത്തെ വിശദമാക്കാന്‍… ശക്തമായ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ഒരു കാലം അനുയോജ്യമായ ഭാഷയില്‍, മാധ്യമത്തില്‍, അവതരിപ്പിക്കുന്നു ‘തലപ്പാവ്’. അവസാന രംഗങ്ങള്‍ മാത്രം വിരുദ്ധമെന്ന് തോന്നുന്നു .

5) ഭര്‍ത്താവിന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നു തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിയുന്നത് എന്റെ മുറിയില്‍ നിന്നു ജനലിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ കാണുന്ന മതിലില്‍ ആകെ പടര്‍ന്നു കയറിയ വെറ്റിലയാണ്. എന്റെ അമ്മ പണ്ട് ഒരു ശിശുവെന്ന പോലെ കയ്യില്‍ തന്നു നോക്കാന്‍ എല്പിച്ചതാണത്. എന്നും ഉണരുമ്പോള്‍ ആ വെറ്റിലകൊടി നോക്കും, ഇളം- കടും നിറങ്ങളിലായ് ആ പച്ച അങ്ങനെ അവിടെ ഒരു പൂന്തോട്ടം എനിക്ക് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു. മൃദുലമായ കാറ്റിലും തണ്ടിനോട് അള്ളിപ്പിടിച്ചു അലസമായി ഓരോ ഇലയും ചലിക്കുന്നത്‌ കാണാനെനിക്കു വലിയ ഇഷ്ടമാണ് .

6) പുതിയ ജീവിതത്തില്‍ ശീതീകരിക്കപ്പെടുന്ന പഴയ സ്നേഹം. ചെന്നൈയിലെ ഫ്രിഡ്ജ്‌ ഇല്‍ ഹൃദയത്തിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു കുപ്പിയില്‍ അമ്മ ഉണ്ടാക്കി തന്നയച്ച ചക്ക വരട്ടിയത്. അത് കഴിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ എനിക്കിഷ്ടം ആ കുപ്പി നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നതാണ്. അതില്‍ നിറയെ അമ്മയുടെ അധ്വാനത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍ ആണ്. ഫ്രിഡ്ജ്‌ ഇല്‍ നിന്നെടുത്ത ആ കുപ്പി നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അതിലെ നനവ്‌ എന്റെ ദേഹത്താവും. ആ നനവ്‌ പണ്ട് ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു... അമ്മയുടെ മുലപ്പാലിന്റെ രുചിയില്‍...

7) ഒരു കോമഡി പരിപാടി യാദൃശ്ചികമായ് കണ്ടു . അതിലെ police വേഷം കെട്ടിയ ആളുടെ മീശ ആണ് ആകര്‍ഷിച്ചത്. (അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും കാണാനോ കേള്‍ക്കാനോ ഉണ്ടായില്ല) police ആണെന്നോ രാജാവാണെന്നോ, അല്ലെങ്കില്‍ മഹാ rowdi ആണെന്നോ– അങ്ങനെ ഒറ്റവാക്കില്‍ ഒരു ഭയങ്കരന്‍ ആണെന്ന് കാണിക്കുവാന്‍ തലമുറകളായി ഈ കൊമ്പന്മീശ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതില്‍ നിന്നു എന്നാണൊരു മോചനം ? മീശയില്‍ ആണ് പൌരുഷം എന്ന് വിചാരിക്കുന്ന ആളുകള്‍ സമൂഹത്തില്‍ നിറയുന്നത് കൊണ്ടാണ് പെണ്സിംഹങ്ങള്‍ ഇത്രയ്ക്കു ഗര്ജ്ജിക്കുന്നത്. ആരോ റേഡിയോയില്‍ പറയുന്നത് കേട്ടു, പുരുഷന്മാര്‍ അല്പം മുകളില്‍ നില്ക്കുന്നതാണ് സ്ത്രീകള്‍ക്കിഷ്ടം എന്ന്. ഞാന്‍ അംഗീകരിക്കില്ല ഒരിക്കലും . വ്യക്തികള്‍ മാത്രം ആണ് സമൂഹത്തില്‍– ആണും പെണ്ണും അല്ല. വ്യക്തിത്വം ഉള്ളവര്‍– സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ– അവരെ ഞാന്‍ അംഗീകരിക്കും. അത്ര മാത്രം. അതിനു ഒരു കൊമ്പന്‍ മീശയും എനിക്ക് കാണണം എന്നില്ല .

8) എന്റെ മുറിയിലെ കണ്ണാടിയുടെ വശങ്ങളില്‍ അഴുക്കു പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. മായ്ച്ചിട്ടും പോകുന്നില്ല. ഞാന്‍ തിരികെ എത്തിയപോഴാണ് കണ്ടത് . ആരെയും കാണാന്‍ ഇല്ലെന്നുള്ള തോന്നലാവാം ആ കണ്ണാടിക്കു സുന്ദരിയായി ഇരിക്കാനുള്ള മടി തോന്നിപ്പിച്ചത്. ചിലപ്പോഴൊക്കെ കൈ കൊണ്ട് തുടക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മുഖത്ത് വളരെ ചെറുതായുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു പാടാവും കണ്ണില്‍ പെടുക. അപ്പോള്‍ തോന്നും ഞാന്‍ മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്. ചിലപ്പോള്‍ കണ്ണാടിയുടെ മുന്‍പില്‍ നിന്നു പ്രാര്‍ഥിക്കും എന്നെ ഇന്ന് ഏറ്റവും ഭംഗിയായി കാണണേ എന്ന്. മുന്‍പ് സ്ഥിരമായി എല്ലാവരും കണ്ണ് വച്ചിരുന്ന എന്റെ തലമുടിയില്‍ പാതിയോളം ചെന്നൈയില്‍ മണ്ണടിഞ്ഞു. ബാക്കി ഉള്ള പകുതി എനിക്കിപ്പോള്‍ ഭാരമാണ്. മക്കളെ എല്ലാം ഒരുമിച്ചു കാണാത്ത ഒരു അമ്മയുടെ ഹൃദയഭാരം പോലെ...

9) അമ്മ ചോദിച്ചു, “നാളെ പയര്‍ ദോശ ആക്കിയാലോ” എന്ന്. അഭിമാനത്തോടെ തല കുലുക്കി. മറ്റൊന്നും കൊണ്ടല്ല, പയര്‍ ദോശ എന്ന പേര് അമ്മ കേള്‍ക്കുന്നത് അടുത്തിടെ പാചകം പഠിച്ച എന്റെ അടുത്ത് നിന്നാണ്. പാചകം അറിയില്ല എന്ന ഒരു തെറ്റിധാരണ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു . അതുകൊണ്ട് wedding gift ആയി kairali channel തന്ന ലക്ഷ്മി നായരുടെ cookery book പൊന്ന്‌ പോലെ സൂക്ഷിച്ചാണ് ചെന്നൈയില്‍ കൊണ്ടുപോയത്. അതിനപോള്‍ എന്റെ താലിയുടെ വില ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുമായിരുന്നു. പക്ഷെ പതുക്കെ, ആ ബുക്ക്‌ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ എനിക്ക് പാചകം അറിയാമെന്നു ഞാന്‍ എന്നോട് തന്നെ തെളിയിച്ചു. പയര്‍ദോശയോടൊപ്പം, റവ ലഡുവും, കാരറ്റ് ഹല്‍വയും ഒക്കെ മുന്നില്‍ നിരന്നപ്പോള്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ട് നടന്ന ഒരു സ്വകാര്യ ദുഖത്തിന് തിരശീല. ‘ശുഭം ’.

10) I am getting so rough. എന്നെ സ്വയം വേദനിപിക്കാന്‍ ഒരു മടിയും ഇല്ലാതായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു, ഒരിക്കലും ദേഷ്യപെടാത്ത ഞാന്‍ ഇന്ന് ചന്തുവിനെ അടിച്ചു. എന്റെ റൂബിയുടെ തലയില്‍ അവന്‍ പുസ്തകം കൊണ്ട് ശക്തിയായി തല്ലുന്നത് കണ്ട് രണ്ടു മൂന്നു തവണ പറഞ്ഞു വേണ്ട എന്ന്. വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ ക്ഷമ കേട്ടു ഞാന്‍ അടിച്ചു. അപ്പോള്‍ അവന്‍ കരഞ്ഞെങ്കിലും പെട്ടെന്നു നിര്‍ത്തി. ചേച്ചിയുടെ വീട്ടില്‍ പോയതിനു ശേഷം അവന്റെ ഷര്‍ട്ട്‌ ഊരിയപോള്‍ അവിടെ പാട് കണ്ടു ചേട്ടന്‍ അന്വേഷിച്ചു. “അമ്മായി തല്ലി” എന്നവന്‍ പറഞ്ഞു. ചേട്ടന്‍ അവിടെ ഒരുപാടു ദേഷ്യപെട്ടു എന്ന് ചേച്ചി പറയുമ്പോഴാണ് ഓര്‍ത്തത്‌, ഞാന്‍ വിളക്ക് തൊഴാന്‍ ചെന്നപോള്‍ ചേട്ടന്‍ പോയിരുന്നെന്നത്. എന്നോട് ദേഷ്യപെട്ട് ഇറങ്ങിപോയതാണോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കരയുന്നു. ചേട്ടന്‍ എന്നോട് ദേഷ്യപെട്ടാല്‍ എനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. അത്രയ്ക്ക് ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്റെ ചേട്ടനെ. എനിക്ക് എന്താണാവോ പറ്റിയത്! ഇങ്ങനെ ഒന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലോ ഞാന്‍!

————–DAY 3———————–

1) രാവിലെ ടിവി വച്ചപ്പോള്‍ അമൃത ടിവിയിലെ ജീവധാര എന്ന പ്രോഗ്രാം ആണ് കണ്ടത്. ആയുര്‍വേദം ആസ്പദം ആക്കിയുള്ള പ്രോഗ്രാമുകള്‍ എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്. ഏറ്റവും എന്നെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത് അവര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഭാഷ. സംസ്കാരം പലപ്പോഴും തോറ്റുപോകുന്ന വാക്കുകള്‍ ആണ് ഇന്ന് കൊച്ചു കുട്ടികള്‍ വരെ പറഞ്ഞു കാണുന്നത്. അതിനിടയില്‍ ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കി മനസ്സിന് സമാധാനം തരുന്ന രീതിയില്‍ ഒരു പ്രോഗ്രാം പലപ്പോഴും ഇത്തരത്തില്‍ ഉള്ളവ മാത്രം ആണ്. വീട്ടിലല്ലേ ഇങ്ങനൊക്കെ പറയാന്‍ പറ്റൂ എന്ന് പല കുട്ടികളും പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കുന്നു. അത്തരം ഒരു ഭാഷ പറയുമ്പോള്‍ എന്താണ് അവര്‍ക്കിത്ര നിര്‍വൃതി. അമ്മയെയും അച്ഛനെയും സഹോദരനെയും ഒക്കെ ചീത്ത പറഞ്ഞ ഒരു കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്. പക്ഷെ അത് അധികം നീണ്ടില്ല. ചേട്ടന്‍ തന്ന ശക്തമായൊരു അടിയില്‍ ആ സംസ്കാരശൂന്യത അലിഞ്ഞുപോയി. അന്ന് മുതല്‍ ഭാഷയുടെ പുറകെ ആയിരുന്നു ഞാന്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പല സിനിമകളും ഞാന്‍ ഇഷ്ടപെട്ടില്ല. പല സീരിയലുകളും എന്റെ വെറുപ്പിനു പാത്രങ്ങള്‍ ആയി. വീട്ടില്‍ സ്വന്തം അമ്മയോട് ഒരാള്‍ എങ്ങനെ ആണോ, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അയാള്‍ അങ്ങനെ ആണ് എന്ന് എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അന്ന് മുതല്‍ അമ്മയോടുള്ള എന്റെ സംസാരം ഞാന്‍ തന്നെ പരിശോധിക്കുകയും തിരുത്തുകയും ചെയ്തു തുടങ്ങി. ഇന്ന് എത്ര പ്രകോപിതയാക്കിയാലും തെറ്റായൊരു ഭാഷ എന്റെ നാവില്‍ നിന്ന് വരില്ല എന്ന ഈ അവസ്ഥയിലേക്കുള്ള എന്റെ വളര്‍ച്ച ആയിരുന്നു ഈ ഇരുപത്തിയാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് തോന്നുന്നത് മനസ്സിനോട് സത്യം ചെയ്തു ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങുക എന്നതും അമ്മ എന്നെ പഠിപിച്ചു. ഒരു മീന്‍ വറുത്ത കഷണം കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ സത്യാഗ്രഹം ഇരുന്ന ഞാന്‍ ഇന്ന് മുന്നില്‍ വന്നാല്‍ പോലും വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ മാംസാഹാരം കഴിക്കാറുള്ളു. ആയുര്‍വേദം പറയുന്നത് പോലെ, മാംസാഹാരികളുടെ സ്വഭാവവും പെരുമാറ്റവും തീവ്രമായിരിക്കും. ആ തീവ്രതയില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ മോചിത എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഭാഷയുടെ കരങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ സുരക്ഷിത.

2) സുഹൃത്തുക്കളെ കുറിച്ചോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ആദ്യം തെളിഞ്ഞത് ജോസിന്റെ മുഖമാണ്. എന്നെ ജീവിതത്തില്‍ എന്തോക്കെയോ നല്ലത് പഠിപ്പിച്ചിട്ടു, സാഹചര്യങ്ങളാല്‍ കടന്നു കളഞ്ഞ ഒരു വ്യക്തി. ഇപ്പോള്‍ അവന്‍ പാരിസില്‍ എങ്ങോ ആണെന്ന് കേള്‍ക്കുന്നു. ജോസിന്‍ എന്നെ ഏറ്റവും